Władysław Siemaszko, ur. 1919 w Kurytybie, zm. 2025 w Warszawie.
Kombatant Armii Krajowej ps. Wir, polski prawnik, badacz ludobójstwa na Wołyniu w okresie II wojny światowej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Syn polskiego dyplomaty. Mieszkał na Wołyniu w latach 1924–1944. W 1940 skazany przez sąd sowiecki na karę śmierci, zamienioną później na 10 lat łagru. Osadzony w więzieniu w Łucku do czerwca 1941, uniknął masowej egzekucji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy NKWD przed wycofaniem wojsk sowieckich z terenu Wołynia pod naporem wojsk niemieckich. W latach 1942–1944 walczył w szeregach Armii Krajowej jako oficer 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty. W 1945 aresztowany ponownie przez władze radzieckie, a następnie przekazany polskim władzom komunistycznym. W więzieniu przebywał do 1948. Po wojnie ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
W 1984 po opublikowaniu na łamach czasopisma „Nurt” artykułu Jerzego Tomaszewskiego, w którym autor oskarżył Armię Krajową o mordowanie ukraińskich cywilów, środowisko kombatanckie żołnierzy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej przystąpiło do zbierania relacji świadków na temat wydarzeń z okresu 1943–1944. Efektem zainicjowanych wtedy prac dokumentacyjnych było dzieło Władysława Siemaszki oraz jego córki Ewy Siemaszko „Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945”, za które autorzy otrzymali Nagrodę Literacką im. Józefa Mackiewicza w 2002 roku.